Łebskie plażowanie
Początki zorganizowanego kąpieliska w Łebie sięgają drugiej połowy XIX wieku, kiedy w mieście zawiązało się Towarzystwo Kąpielowe (niem. Badeverein-1862 r.). Witam tych czasach plażowiczami byli głównie sami łebianie. W tym okresie jedynymi letnikami były rodziny okolicznego ziemiaństwa, które spędzały zwykle całe lato w Łebie. Ich liczba oscylowała w granicach kilkudziesięciu osób rocznie. Ciekawostką dotyczącą tamtych czasów jest fakt, że umiejętność pływania w społeczeństwie była praktycznie żadna. Dopiero od połowy XIX wieku lekarze zalecali korzystanie z kąpieli w basenach i wodach otwartych, dowodząc ich kuracyjnych właściwości. Kąpiel taka polegała zazwyczaj na krótkotrwałym zanurzaniu odzianego w ciężki i krępujący strój kąpielowy ciała, a następnie błyskawicznym przebraniu się w celu uniknięcia zgorszenia. Na kąpielisku w Łebie do obsługi plażowiczów magistrat zatrudnił dwie osoby. Jedną był ratownik, do obowiązków drugiej należała m.in. sprzedaż biletów wstępu do kąpieliska, wypożyczanie koszy, utrzymywanie porządku, otwieranie i zamykanie przebieralni oraz domku kąpielowego. Do niej należało także… reagowanie na rozwiązłe zachowanie gości.
Jarosław Gburczyk db.lebork@prasa.gda.pl Echo Ziemi Lęborskiej Czwartek, 31 grudnia 2015